Waarom ik op mijn 50ste voor borstvergroting koos
Laat me beginnen met een betere vraag: waarom niet?
Ik ben altijd trots geweest op natuurlijk ouder worden – mijn lachrimpels heb ik verdiend, en mijn zilveren lokken draag ik met trots. Maar mijn borsten? Dat was een ander verhaal.
Na het borstvoeden van drie kinderen (negen maanden per kind!) waren mijn ooit zo stevige borsten van 35 jaar oud… laten we zeggen “geografisch uitdagend” geworden. Op mijn 49ste had ik vier wake-up calls gehad:
De Fashion Show Fiasco – Ik wees een prachtige jurk af omdat mijn borsten steeds ongewenst tevoorschijn kwamen
Het Cubaanse Vakantie-incident – Ik kreeg een uitslag door doorweekte, gevulde bikini’s
De ABBA Noodtoestand – Ik moest mijn discopak opvullen met de sokken van mijn partner (niet bepaald een goede look)
Het Dinerpartij-ongeluk – Ik zag mijn siliconeninzetstuk midden tijdens het diner in het broodmandje vallen
Ik zat constant “te sjoemelen” met pads en trucjes, maar voelde me toch schuldig als ik aan een echte oplossing dacht. Dat veranderde toen een wijze vriendin zei:
“Je sjoemelt niet – je neemt terug wat je liefdevol aan je kinderen hebt gegeven.”
